به گزارش هفت رخ، پنج شنبه ۲۴ مهر همراه با نمایش آثار منتخب جشنواره ملی عکس نیکوکاری در عمارت تاریخی سعدی اصفهان و حضور حسن غفاری، عکاس مردمنگار و دبیر اولین جشنواره ملی عکس نیکوکاری، نشست جشنواره ادبی خیرِ ایران با موضوع نیکوکاری در جامعه ایرانی، با بیان تجربههایی از هادی خورشاهیان دبیر علمی جشنواره، حامد صفاییپور،حمید بابایی ومهدی توسلی دبیر دومین جشنواره ادبی خیر ایران، به نقد وبررسی آثار ادبی روایت خوانی شرکت کنندگان و جمعی از نویسندگان جوان اصفهان پرداختند.
در این نشست روایت خوانی، حسن غفاری ابتدا با یادی از لاسلو موهولی ناگی، هنرمند و نظریهپرداز مجارستانی هنر مدرن ــ نقاش، مجسمهساز، عکاس، طراح و گرافیست ــ که معتقد بود عکاسی میتواند راهی برای کشف نگاهی تازه به جهان باشد و حدود هشتاد سال پیش گفته بود:« بیسواد آینده کسی است که عکاسی نداند.» گفت:
عکاسی، هنردیدن، رسانهای است مبتنی بر درک بصری و ادراک فوری. ما با دوربین، نه فقط منظرهها و چهرهها را ثبت میکنیم، بلکه احساس مهربانی و عشق پنهان در میان مردم را به تصویر میکشیم. می توان گفت: عکاسی هنر درک انسانیت است.
برای پرداختن به مفهوم نیکوکاری در عکاسی که ترکیبی از هنر، احساس و رفتارهای انساندوستانه است، باید نخست به معنای واژهی نیکوکاری نزدیک شویم. هم معنی هایی چون:خیرخواهی، احسان، بخشش، کمکرسانی، نوعدوستی، انساندوستی، مهربانی، خدمت به خلق، کار خیر، همدلی، دلسوزی، رحم و شفقت، همکاری، یاریرسانی، کمک به نیازمندان، دستگیری، سخاوت، بزرگواری، فتوت، جوانمردی، نکوکرداری، کار پسندیده، عمل صالح، کار خداپسندانه، خیراندیشی، خدمتگزاری، حمایت، تعاون، ایثار، فداکاری، گذشت، نیکرفتاری، دوستی با خلق، دلرحمی، همیاری، همراهی، همنوعپرستی، مهربانزیستی، صدقهدادن، کمک داوطلبانه، کار عامالمنفعه، دستگیری از نیازمندان، نیکیورزی، خیرسازی، کار انساندوستانه، بخشندگی، محبتورزی، خیرخواهی اجتماعی، خدمت خالصانه، دلسوزانه عملکردن، هر یک جلوهای از نیکوکاریاند.
پیش از فشردن دکمهی شاتر، باید تصمیم بگیریم کدام بُعد از نیکوکاری را میخواهیم به تصویربکشیم:کمک مستقیم (توزیع غذا، لباس یا دارو)، آموزش و حمایت معنوی (تدریس به کودکان، پرورش مهارتها)، حفاظت از محیطزیست (کاشت درخت، جمعآوری زباله، نجات حیوانات)، همدلی ومهربانی(لبخند، دستدادن، نگاه پرمحبت)و…
در عکاسی نیکوکارانه، عناصر بصری نقش مهمی دارند:
– نور نرم، بهویژه نور صبح یا غروب برای القای صمیمیت و گرما.
– زاویهی پایین یا نزدیک برای تأکید بر چهرهها و احساسات انسانی.
– ترکیببندی ساده، برای حفظ تمرکز بر کنش خیرخواهانه.
– رنگهای گرم مانند زرد، نارنجی، قهوهای یا سبز برای القای آرامش و مهربانی.
در مرحلهی روایت و داستانگویی، باید اصول اخلاقی عکاسی نیکوکارانه را رعایت کرد:
رضایت سوژه، پرهیز از نگاه ابزاری به نیازمندان، نمایش تأثیر عمل نیک به جای تأکید بر درد و رنج، و پرداختن به احساس یاریرسانی.
عکاس نیکوکار، راوی امید است؛ چراغی که شاید دل انسانی را روشن کند تا او نیز روزی نیکوکارشود.
عکاسی نیکوکارانه زمانی زیباست که احترام و عشق با حفظ کرامت انسانی همراه شود و عاری از نمایش فقر و ترحم باشد.
نیکوکاری، یکی از زیباترین جلوههای تمدن بشری است. در هر ملت و آیینی، ستوده و محترم است، زیرا جوهرهای از انسانیت را در خود دارد.
ما با نیکوکاری زندهایم. نیکوکاری دربرگیرندهی همهی مفاهیم والای انسانی است.
برای نیکوکار بودن، لازم نیست ثروتمند باشیم یا کارهای بزرگ انجام دهیم. نیکوکاری از دلِ زندگی روزمره آغاز میشود؛
کسانی که زباله نمیریزند، از حیوانات مراقبت میکنند، گل میکارند و به زیبایی محیط اهمیت میدهند. کسانی که لبخند میزنند، تشکر میکنند، مهربانی میآفرینند، مطالعه میکنند و دیگران را به دانایی فرامیخوانند.
نیکوکار کسی است که دلش برای یتیمان و نیازمندان میتپد و انسانیت را سرچشمهی رفتار خود میداند.چنین انسانهایی زمین را زیباتر و زندگی را آرامتر میسازند.
نیکوکاری یعنی در هر لحظه منشأ خیر باشیم، بد نیندیشیم، بد نخواهیم، و نیکی را در کوچکترین رفتارهایمان جاری سازیم.
در دنیای پرشتاب امروز که زمان برای اندیشیدن کمتر شده است، زبان تصویر بیش از همیشه اثرگذار است.
عکاسی میتواند در یک نگاه، احساس همدلی، درد، عشق و امید را بینیاز از ترجمه برای جهانیان منتقل کند.
گاهی یک عکس از لبخند کودکی که کمک دریافت کرده یا از دستانی گرهخورده، بیش از صدها صفحه نوشته بر دل مینشیند.
نیکوکاری، فقط یک کار نیک نیست، بلکه شیوهی زیستنِ انسان بودن است.
در جهانی که سرعت در انتقال پیام حرف اول را میزند، تصویر قدرتی بیبدیل دارد، زیرا احساس را بیدرنگ فعال میکند و انسان را از سطح آگاهی منفعل به واکنش عاطفی و عملی میرساند. در رسانهها و شبکههای اجتماعی، تصویر میتواند موجی از احساس و عمل بهوجود آورد، مردم را به یاری، مشارکت و مهربانی فراخواند.
به همین دلیل، در دنیای تصویری و دیجیتال امروز، عکاسی ابزاری مؤثر برای ترویج فرهنگ خیرخواهانه ی نیکوکاری است.
در فرایند رواج گسترش امر خیر، عکاسی و ادبیات دو ابزار مکمل اما با کارکردهای متمایز هستند، هردو در خدمت انسان و اخلاق قرارمی گیرند اما مسیر تاثیر گذاری ان ها متفاوت است و در پیوند با یکدیگر می توانند اثربخشی بیشتری ایجاد کنند.
ادبیات، رسانهای است از جنس تفکر و احساس، قدرتی دارد عمیق و ماندگارکه در ان واژهها زمان میخواهند تا اثری مقبول و پایدار برجای بگذارند.
شعر، داستان، و مقالههای اخلاقی، خیرخواهی را همچون آینهی در ذهن و جان انسان به ارامی جاری می سازد و زمینهای برای رشد آن در رفتار و منش فراهم میآورد.
هر جملهی نیک در ادبیات، میتواند در زمانی دیگر و در انسانی دیگر، به عملی نیک وپسندیده بدل شود.
ادبیات، حاصل عاطفه و اندیشه است و عکاسی مشعل احساس. عکاسی با لحظهای از نور و زاویه نگاه، احساسی را در دل انسان بیدار میکند، اما ادبیات با زمان، کلمه و با تأمل، آن احساس را به اندیشه و باور تبدیل میسازد.
ادبیات به ما میآموزد چرا باید نکوکردار باشیم، و عکاسی یادآور میشود چگونه میتوان نیک روش بود.
میان عکاسی و ادبیات، رابطه ای تکمیلی برقرار است، اگر عکس بتواند جرقه ای خیر در دلها روشن کند، ادبیات آن را به آتشی پایدار بدل میسازد که در گذر زمان خاموش نمیشود.
عکاسی در برانگیختن احساس، بیدارسازی دلها و ایجاد عمل نیک موفقتر است، عکاسی برانگیزاننده و ادبیات پایدارکننده است.
عکاسی انسان را به عمل فرامیخواند و ادبیات او را به تداوم و مسئولیت دعوت می کند.
جامعهای که تصویر و کلمه را همزمان برای ترویج نیکی به کار گیرد، نهتنها خوب میبیند، بلکه میفهمد، احساس میکند و عمل میکند. در چنین جامعه ای نیکوکاری از سطح شعار فراتر میرود و به شیوهی زیستن و بخشی از فرهنگ، اندیشه و هویت جمعی آن جامعه تبدیل میشود.
در پایان، مهدی توسلی دبیر دومین جشنواره ادبی خیر ایران با اشاره به موضوع اصلی نیکوکاری در جامعه ایرانی اظهار داشت: رویداد ادبی «دومین جشنواره ادبی خیرِ ایران» شامل دو بخش اصلی و ویژه است.
در بخش اصلی، آثار در سه قالب داستان کوتاه، شعر و خاطره و تجربهنگاری دریافت میشود، درحالیکه بخش ویژه تنها به شعر و داستان کوتاه کودک و نوجوان اختصاص دارد.
وی افزود: این جشنواره برای سنین نوجوان و بزرگسال طراحی شده و محدودیت سنی ندارد. تمامی آثار باید با مضامین و پیرنگ اصلی نیکوکاری مرتبط باشند.
هدف این جشنواره ترویج و گسترش فرهنگ نیکوکاری توسط نخبگان و خبرگان ادبی ایران است.
دبیر دومین جشنواره ادبی خیر ایران تصریح کرد: مهلت ارسال آثار به دبیرخانه این رویداد تا ۱۵ آبان ۱۴۰۴ است و آثار رسیده به دبیرخانه در بازه زمانی ۱۵ تا ۳۰ آبان داوری خواهند شد.
علاقمندن به ادبیات و نویسندگی برای اطلاع از فراخوان و شرکت در جشنواره می توانند به آدرس https://festival.kheir.ir مراجعه کنند.
